Laatste nieuws: Enzo Knol zit in quarantaine

Beauty Body Fan Fiction Fashion Lifestyle

Hoofdstuk 7

Voor een laatste keer check ik mijn outfit in de spiegel. Voor vanavond draag ik een spijkerbroek met gaten, een witte top, een zwart leren jasje en witte All Stars. Vanavond is niet echt een feest. We gaan gewoon chillen met wat vrienden, maar dat neemt niet weg dat ik een beetje moeite kan doen voor mijn outfit. Ik voel me goed in deze outfit. Mijn haar is gestyled en hangt los over mijn schouders. Aangezien alles goed zit, pak ik mijn tasje en loop ik naar beneden. Gelukkig is mijn moeder al op haar werk, dat geeft mij de gelegenheid om zonder gezeur de deur uit te gaan. Ze zou sowieso zeggen dat deze outfit veel te koud is voor dit weer en dat ik beter wat anders kan aantrekken. Ik schrijf vlug een briefje voor haar waar ik ben en loop dan het huis uit. Noelle komt net aangefietst. 

‘Damn girl, staat je goed!’ 

Ik sla mijn arm over haar schouder en kijk haar glimlachend aan. ‘Thank you!’ Ik haal mijn fiets van het slot en rijd mijn fiets de straat op. Samen fietsen we naar het huis van Marco toe. Het begint zachtjes te sneeuwen als we er bijna zijn. Ik ril van de kou. Misschien had ik toch beter iets warmers kunnen aantrekken. Ik heb echt een hekel aan de winter. Het is veel te koud en nat. 

We zetten onze fietsen voor het huis neer. Ik kan nu al zien dat het geen casual avondje zitten met vrienden is. De hele tuin staat vol met fietsen. De muziek is van buiten al te horen en ik kan ook de mensen al zien. We lopen het huis binnen en hangen onze jassen aan de kapstok, voor zover er nog plek is. Samen lopen we de woonkamer binnen. Overal staan mensen; op de bank zit een groep mensen een kaartspel te doen en door de rest van de woonkamer staan mensen verspreid in groepjes bij elkaar. Het lijkt bijna wel alsof alle laatstejaars er zijn en dan niet alleen van de havo. Dit zijn veel meer mensen dan één klas. De muziek staat veel te hard, maar iedereen lijkt het te gek te vinden, want ze gaan helemaal los. 

‘Ik ga Alessio zoeken, loop je mee?’ schreeuwt Noelle in mijn oor.

Ik knik en loop achter haar aan. We banen ons een weg tussen de mensen door, op zoek naar Alessio. Er is een grote kans dat Melle en de andere jongens daar ook staan, als ze er zijn. We lopen de woonkamer door en vinden de jongens dan uiteindelijk in de keuken. Noelle loopt gelijk naar Alessio toe. Ik maak oogcontact met Melle. Zijn mondhoeken krullen omhoog en hij komt op mij afgelopen. Opgelucht laat ik mijn adem los, waarvan ik niet wist dat ik hem inhield. 

‘Hey,’ Melle komt vrolijk op me af en drukt zijn lippen kort op die van mij. 

Grijzend kus ik terug. Dit is zoals het was, dit is zoals het altijd moet zijn. Melle komt naast mij staan en pakt mijn hand vast. Marco geeft Noelle en mij wat te drinken. We staan in een cirkel in de keuken en Alessio maakt bewegingen die volgens mij op dansen moeten lijken. Ik grinnik. Eindelijk voelt het weer eens goed om met zijn allen bij elkaar te zijn. Ik weet dat het te snel is om dat te zeggen, want Melle en ik hebben nog niet gepraat

Na nog geen vijf minuten trekt Melle zijn hand los en loopt hij samen met Alessio naar de woonkamer. Ze beginnen beide te dansen en ik kan het niet laten om te lachen; het ziet er zo komisch uit. Rami loopt ook naar hen toe en begint mee te dansen. Alessio komt dansend naar Noelle toegelopen en trekt haar mee de dansvloer op. Ik kijk naar Melle en hoop dat hij hetzelfde doet, maar helaas. Het blije gevoel is gelijk weg als hij niet eens mijn kant op kijkt. 

‘Zullen we een luchtje scheppen?’ vraagt Mathijs. 

Ik knik alleen maar. 

Samen met Mathijs loop ik naar buiten. Hij trekt de deur achter zich dicht en ik loop naar de tuinset toe, waar ik de sneeuw van de stoel afveeg. Met een zucht ga ik zitten en ik laat mijn kin op mijn handen rusten…

‘Wat is er tussen jou en Melle?’ vraagt hij gelijk. 

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik merk dat er iets is tussen jullie twee. De manier waarop je net naar hem keek toen hij je hand losliet, zegt genoeg.’

Ik zucht en leun meer naar achteren. ‘Hij doet zo raar. In het begin ging alles goed, ook toen hij bij Spaze kwam, maar in de loop der tijd kreeg hij steeds minder tijd voor mij. Als ik naar Alessio en Noelle kijk, zie ik dat er niks aan de hand is. Ik snap niet waarom Melle zo weinig tijd voor mij heeft. Waarschijnlijk houdt hij niet meer van mij en is dit zijn manier van afstand nemen, zodat ik uitmaak,’ ratel ik. 

‘Heeft hij het je niet verteld?’

Niet-begrijpend kijk ik Mathijs aan. ‘Wat moet hij mij vertellen?’

Mathijs veegt met zijn hand wat sneeuw van de stoel tegenover mij en gaat erop zitten. ‘Zijn thuissituatie.’

Zijn thuissituatie? Hij heeft mij helemaal niks verteld over zijn thuissituatie. ‘Wat is daar mee?’

Mathijs zucht. ‘Ik weet niet of ik het je moet vertellen.’

‘Ja, dat moet je. Als jij iets weet wat ik niet weet en Melle wil het niet zeggen, dan moet je het zeggen. Alsjeblieft, want ik snap niks van zijn gedrag en ik word er gek van.’

‘Melle zijn ouders hebben ruzie. Hij neemt het heel persoonlijk op en maakt zich druk om zijn zusje en wat zijn ouders eventueel gaan doen.’

‘Gaan ze scheiden?’

Mathijs haalt zijn schouders op. ‘Geen idee. Maar Melle is er heel chagrijnig door. Tijdens de draaidagen is hij ook niet te genieten.’

Waarom heeft hij dat niet gewoon verteld. Ik snap het niet. Het is vervelend, heel erg zelfs, maar het is niet zo erg dat hij mij dit niet kan vertellen. Ik had er voor hem kunnen zijn. ‘Heeft hij het jullie verteld of hebben jullie ernaar gevraagd?’

‘Hij heeft het zelf verteld. Gelijk na de eerste ruzie van zijn ouders. Het gebeurde onderweg in de auto naar de draaidag en toen vertelde hij het.’

Het voelt alsof mijn hart in stukjes breekt. Blijkbaar zijn zijn vrienden belangrijker dan zijn vriendin. Waarom vertelt hij het hen wel en mij niet? Ik weet hoe het voelt als je ouders gaan scheiden.  Ik haal een hand door mijn haar en zucht. 

‘Heeft hij er echt niks over gezegd?’ vraagt Mathijs. 

Ik schud mijn hoofd. ‘Niks. We spreken elkaar sowieso weinig. Hij is kortaf, doet afstandelijk en we zien elkaar minder, maar dat speelt al een tijdje. Sinds de afgelopen maand is het erger geworden. We spreken elkaar bijna niet meer en hij doet zo afstandelijk dat ik bijna op het punt sta om het uit te maken. Want wat heeft het voor zin als je elkaar toch niet ziet en spreekt?’

‘Is het zo erg?’

‘Oh ja! Tennis en Spaze gaan voor. Soms reageert hij niet eens op mijn appjes en op school is hij nog steeds druk bezig met zijn vrienden. Vrijdag in de pauze waren wij gezellig aan het praten en dan komt hij ineens jaloers doen en pakt hij mijn hand vast, alsof ik alleen van hem ben. Ik snap hem niet op dit moment.’

Mathijs knikt. ‘Je moet in ieder geval doen wat het beste is. Als je er zelf ook niet gelukkig van wordt, dan is het misschien beter.’

Ik sla mijn ogen neer en kijk naar mijn schoenen die in de sneeuw staan. ‘Maar ik wil hem niet kwijt,’ zucht ik en vecht tegen de tranen. Ik wil Melle niet verliezen, omdat we het zo leuk samen hadden. Maar dit kan zo ook niet langer doorgaan. 

‘Heb je met hem gepraat?’

‘Dat heeft niet geholpen. Het drong niet eens tot hem door.’

‘Praat morgen anders met hem. We zijn de hele dag met zijn allen in Walibi Holland, dan zal er vast wel een moment zijn.’

‘Goed idee.’

Reageren

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Reacties

Nog geen reacties

Soortgelijke berichten